Wednesday, April 26, 2017

Dreams Unlimited

In April 2015 , we were in the middle of  our Karnataka tour by road. We travelled to Karwar, Udupi, Coorg and had reached Mysore. It was a rainy evening. We cancelled our plan to visit Brindavan Garden and returned to our hotel on the Mysore-Hunsur Main Road.
 We had visited Abbey Fall in Madikeri that morning. Drive from Madikeri to Mysore was very pleasant. Road conditions were good and the traffic was moderate.
We decided to have early dinner. It was 6.30 pm and there was no one in the restaurant except three of us - me, my wife and our nine year old son Pratyush.
 One lean middle-aged man wearing a broad smile came with the Menu Card. He must be in his 50s , hardly five feet tall.
“Hello Sir..What would you like to have?”
“ I will have a Masala Dosa” said my wife. Being in Mysore, probably she wanted to try authentic Mysore Masala Dosa.
“Sorry Madam, we do not have Masala Dosa” waiter said politely.
“Why don't you serve Masala Dosa”? My wife was not ready to give up.
“Madam, we serve masala dosa only in the morning for the breakfast” replied waiter
“Then I will have Veg Thali ” wife dropped googly!
“Sorry Madam... we do not have Veg Thali  on the menu as well ...If we served dosa we would have offered Thali too!” waiter said. He probably suspected that the next order would be of “Curd Rice” !!
Finally, my wife and son settled for paneer tikka, cheese omelette and potato fries.
“ What about you Sir?” He turned towards me. I could clearly read that he breathed sigh of relief having finished taking half the order!
I ordered my drinks.
“What will you prefer Sir?...soda or water?” waiter asked.
“ both..soda and water” I replied.
“Sir... normal  or cold?”
“I would prefer cold” I answered.
“Sir.. I will get chilled soda and normal water”
I did not understand  logic behind this but I wasn't interested in knowing it either! I said 
“as you wish” 
He served our order. Pratyush  noticed that there wasn't enough ketchup served along with the fries so he asked for more ketchup. To my surprise waiter replied “No my more ketchup... it’s not good for your health.. If you eat more ketchup, then you will soon become an old man like me!”
My son looked at my wife for the confirmation. She nodded in agreement.
I found this guy interesting...sensing my thoughts, he came towards my side of the table. 
“Sir, may I know which place you belong to?” he asked
“ We are from Mumbai” I replied.
“Oh... I was in Mumbai for many years” I could see a twinkle in his eyes as he uttered the word “Mumbai”..
“What's your name?” I asked. 
 I thought after knowing that I was from Mumbai, he would talk to me in Marathi or Hindi but he continued in English
“Howard... my name is Howard ” he said
"Why did you leave Mumbai? I asked.
“It's a long story Sir. I am originally from Mangalore. When I was in school, my mother sent me to Goa...there I stayed for few years and then left for Mumbai on my own. I was just 18 years old then” He was lost in his old days...
"Where were you staying in Mumbai?" I asked
“I used to stay in Kalyan. Actually, for the first few days I stayed on a platform of Dadar railway station. My belongings were stolen and then I found one gentleman who was a fruit merchant.. He took me to Kalyan with him. I started working for him. I used to work with him till noon. At the same time  I found job in one of the restaurants in South Mumbai as a waiter. Everyday I would work there till midnight"
His story resembled to many people from places like Mangalore, Udupi who come to Mumbai in search for job. Now my wife and son also started showing  interest in his story.
“What happened next? “ I asked.
“One day, a lady came to the restaurant where I was working. I attended her that evening. She liked my service. She would come  there often and  I would  serve  her every time. Later she offered me a job in a small restaurant that she and her husband started in Bandra. I accepted the offer and started working for her. She was a very nice lady and used to pay me well. Having worked with the fruit merchant, I knew how fruits business operated. I started my own part time business of selling fruits to the people staying in nearby buildings. I would sell fruits till noon and work as a waiter in the evening till late night.  Because of my good service, many families in the nearby locality became my permanent customers. I used to save every penny that I earned. I saved decent money during those days”
I was curious now...I started thinking of many people like him who had come to Mumbai with nothing and made big. But then here he was in front of me still working as a Waiter.
“But then why did you come back?” I asked
“That was the time when my mother thought of getting me married she started searching a girl for me.  I got married with a girl from Mysore. After marriage, I worked in Mumbai for two years but you know how the wives are!!" 
Oh my god! What did he say? I avoided looking at my better half and asked him the reason why he said the last part of his sentence!
"My wife did not want me to work in Mumbai. I came back and I settled in Mysore”
It was clear from his voice that  he was still not happy with the decision he took years ago.
“My wife does a tailoring job. I have two children. My son has done his diploma in mechanical engineering and now he is perusing his degree in Mangalore. My daughter is also complete her graduation this year.” Now his voice was full of pride.
“I worked hard all these years to give the best education to my kids and they have made me proud” I could see dreams in his eyes.
“ I teach in an engineering institute and  let me tell you that Mechanical Engineering is in great demand nowadays...your son has a bright future" I said.
He was very happy with my comments.
“Thank you so much Sir.... Enjoy your dinner" he said and went away.

एक रुपए से ईन्सान कि किमत बढती है या कम होती है?

एक रुपए से ईन्सान कि किमत बढती है या कम होती है?
रविवार  च्या सकाळी असे फार कमी वेळा होते की मी पेट्रोलपंप वर गेलोय. काही दिवसांपूर्वी तसा जाण्याचा योग आला. नेहमी त्याच पेट्रोल पंप वर जात असल्याने तेथील चेहरे ओळखीचे झालेत. त्यातलाच हा एक अठरा एकोणीस वर्षाचा मुलगा. गाडी आली की मोठ्या उत्साहाने हातवारे करून गाडी लावायला मदत करणार. गाडी बंदही करे पर्यंत याला धीर नसणार. मागे एकदा असेच गाडी लावल्या लावल्या पेट्रोल च्या टाकी चे झाकण लवकर उघडावे म्हणून त्याने दोन तीनदा गाडीवर थापा मारल्या होत्या तेव्हा त्याला ओरडलो होतो. पण आज मी त्याला पाहिल्या बरोबर ओळखीचे हसलो.
"साब, सुबह सुबह ऐसे कोई मुस्कुराता है तो अच्छा लगता है! सब ने ऐसेही हंसते रहना चाहिये"तो मला म्हणाला.
"हां भाई, मुस्कुराते रहोगे तो ही जिंदगी का असली मजा लोगे" मी पण एक डायलॉग ठोकून दिला!
काल परवा सकाळ च्या वेळी विद्यापीठात जात असताना  जेव्हा पुन्हा पेट्रोल पंपावर गेलो असताना त्याचा चेहरा उतरलेला दिसला. पेट्रोल भरून झाल्यावर न राहवून त्याला विचारले, " क्यों भाई, उस दिन तो बडे बोल रहे थे की सदा मुस्कुराते रहना चाहिये| आज क्या हुआ?
"साब, आप ही बताईये- एक रुपये से ईन्सान कि किमत बढती है या कम होती है?" त्याचा प्रश्न ऐकून सारा मामला माझ्या लगेच लक्षात आला.
सुट्टे नसल्याच्या नावाखाली पेट्रोलपंप वर काम करण्याऱ्यांचा एखाद रुपया कमी देण्याकडे नेहमी कल असतो. याने पण तसेच काहीसे केले असणार आणि समोरच्याने चांगले झापले असणार!
आता मी उत्तर काय देतो यावर माझी (यापुढे प्रत्येक वेळी पेट्रोल भरायला आलो की ) "ईज्जत कि कीमत" ठरणार असा धोका मला स्पष्ट दिसत होता!
"उसकी कीमत उसे ही तय करने दे| तुम क्यों दुःखी हो रहे हो?" मी समजावण्याचा सुरात म्हणालो.
"नहीं, फिर भी आप बताईये... एक रुपये से...." तो आपला मुद्दा सोडायला तयार नव्हता... मला आता हा "एक चुटकी सिंदूर" च्या धर्तीवर "एक रुपयेकी कीमत तुम क्या जानो दिनेश बाबू" असा डायलॉग ऐकवेल की काय अशी शंका आली!!
"जाने दो भाई.. तुम मुस्कुराते रहना" म्हणत मी गाडी सुरु केली!

Sunday, June 19, 2016

डिप्लोमाला प्रवेश घेताय? मग कॉलेज निवडण्यापूर्वी या गोष्टींकडे लक्ष द्या.. ( दैनिक गोवादूत १९/६/२०१६ मध्ये प्रकाशित लेख)

डिप्लोमाला प्रवेश घेताय?  मग कॉलेज निवडण्यापूर्वी या गोष्टींकडे लक्ष द्या.. श्री दिनेश देवेंद्र गिरप 

दहावी झाल्यावर फक्त तीन वर्षात कमवायला लागायचे असेल तर प्रोफेशनल डिप्लोमा सारखा दुसरा पर्याय नाही. विविध पर्यायांचा विचार करून डिप्लोमाला प्रवेश घेण्याचे आपण निश्चित केले असेल तर एक चांगले पॉलिटेक्निक (तंत्रनिकेतन) निवडणे खूप महत्वाचे आहे. एखाद्या तंत्रनिकेतनामध्ये प्रवेश घेण्यापूर्वी काही बाबी जरूर जाणून घ्या 

  १. शासकीय, अनुदानित आणि विनानुदानित 
शासकीय आणि अनुदानित तंत्रनिकेतानाची फी ही विनाअनुदानित तंत्रानिकेतानांपेक्षा कितीतरी कमी असते. शहरी भागात बऱ्याचदा हा फरक पन्नास हजार रुपयांपेक्षा जास्त असतो. त्यामुळे पालकांचा ओढा हा साहजिकच प्रथम अनुदानित तंत्रनिकेतानांकडे असतो. 

 २. इंडस्ट्री इंटर्नशिप
शैक्षणिक संस्था आणि इंडस्ट्रीज या दोन्ही घटकांनी एकत्र काम करणे ही काळाची गरज आहे. तंत्रनिकेतनामधून बाहेर पडलेला विद्यार्थी लागलीच इंडस्ट्रीमध्ये सामाऊन घेण्याच्या योग्यतेचा असेल तर त्याला नोकरी मिळण्यास कोणतीच अडचण येणार नाही. त्यामुळे डिप्लोमा करत असतांनाच विद्यार्थ्याला कामाचा अनुभव मिळाला पाहिजे. त्यासाठी इंडस्ट्री इंटर्नशिप ला पर्याय नाही हे सर्वांना कळून चुकले आहे. अशा प्रकारची इंटर्नशिप पुरी केलेल्या विद्यार्थांना नोकरीसाठीच्या मुलाखतीवेळी इतर उमेदवारांपेक्षा झुकते माप मिळणे साहजिकच आहे. अशा प्रकारच्या इंडस्ट्री ट्रेनिंगलाबोर्ड ऑफ अॅप्रेन्टसशिप ची मान्यता असते आणि त्यासाठी विद्यार्थाना इंटर्नशिपच्या दरम्यान विद्यावेतनही मिळते. परंतु आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे आज फार मोजक्या तंत्रनिकेतानामध्ये अभ्यासक्रमात सहा महिने किंवा एका वर्षाच्या इंटर्नशिपचा समावेश आहे. मुंबईच्या एसएनडीटी महिला विद्यापीठाच्या प्रेमलीला विठ्ठलदास तंत्रनिकेतन हे काही मोजक्या तंत्रानिकेतानांपैकी एक की जिथे राबविल्या जाणाऱ्या दहा च्या दहा अभ्यासक्रमांसाठी  इंटर्नशिप सक्तीची आहे. बऱ्याचदा असे आढळते की विद्यार्थी ज्या इंडस्ट्रीमध्ये इंटर्नशिप करत असतो तेथेच त्याला जॉब ऑफर पण मिळते. 

 ३. यशस्वी माजी विद्यार्थी 
तंत्रनिकेतानामध्ये प्रवेश घेण्याअगोदर त्या कॉलेजच्या यशस्वी माजी विद्यार्थ्यांबद्दल जाणून घ्या. कदाचित तंत्रनिकेतनाच्या वेबसाईट वर ही माहिती पुरविलेली असू शकते. नाहीतर ज्या शाखेत प्रवेश घ्यायचा आहे त्या शाखेच्या प्राध्यापकांशी बोलून ही माहिती काढू शकता. एक कार्यक्षम माजी विद्यार्थी संगठना, सद्य विद्यार्थांना मार्गदर्शन करणे, त्यांना प्लेसमेंटसाठी मदत करणे यात मोलाची कामगिरी करू शकते. 

 ४. उद्योगजगताशी असलेले संबंध 
कोणत्याही व्यावसाईक अभ्यासक्रमाचे उद्दिष्ट हे उद्योगजगताला हवे असणारे मनुष्यबळ उपलब्ध करून देणे हे असायला हवे. त्यासाठी या दोन्ही घटकांनी हातात हात घालून काम करणे अपेक्षित आहे. इंटर्नशिपइंडस्ट्रीज ना भेटी देणेउद्योगजगताशी सबंधित व्यक्तींची व्याख्याने आयोजित करणे, विद्यार्थ्यांना इंडस्ट्री प्रोजेक्ट्स वर काम करायची संधी उपलब्ध करणे, वेगवेगळ्या कारणास्तव केलेले सामंजस्य करार याप्रकारे कॉलेज आपले उद्योगजगताशी असलेले संबंध वृद्धिंगत करू शकते. या संबंधित माहिती कॉलेज चे माहितीपत्रक,वेबसाईट किंवा ब्लॉग यावर दिलेली असायला हवी. 

 ५.  जॉब प्लेसमेंट 
डिप्लोमाच्या शेवटच्या वर्षाला असतानाच चांगला जॉब (नोकरी) मिळणे यासारखी दुसरी चांगली गोष्ट नाही. पुढल्या करिअर च्या दृष्टीने याचा खूप उपयोग होतो.
आपण डिप्लोमाला प्रवेश घेतोय ते फक्त पदविका मिळविण्यासाठी नाही तर नोकरी मिळविण्यासाठी हे पक्के लक्षात असुदया नाहीतर नंतर हातात नुसती पदविका घेऊन नोकरी शोधण्याची कसरत करावी लागेल. नुसती पदविका मिळवून देणारी अनेक तंत्रनिकेतने आहेत पण तुम्हाला नोकरीच्या लायक बनवून ती प्राप्त करून देणारी फार कमी तंत्रनिकेतने आहेत. मात्र यासाठी विद्यार्थ्यांची अथक परिश्रम करायची तयारी हवी. 

 ६. शिक्षकवृंद    
विद्यार्थ्यांच्या जडणघडणी मध्ये शिक्षकांचे महत्व अनन्यसाधारण आहे. आपण ज्या शाखेत प्रवेश घेतो आहे त्या शाखेमध्ये शिकविण्यासाठी पुरेसे शिक्षक आहे की नाहीत याची खात्री करून घ्या. साठ विद्यार्थ्यांच्या प्रवेशक्षमतेच्या तीन वर्षाच्या अभ्यासक्रमासाठी १० अधिव्याख्याते ( लेक्चरर्स ) आणि एक विभागप्रमुख एवढा शिक्षकवृंद असणे आवश्यक आहे. ही सर्वच्या सर्व पदे जर कायमस्वरूपी भरलेली असतील तर उत्तम. काही ठिकाणी जर ही पदे भरलेली नसतील तर कोणत्या प्रकारे शिकविण्याचे कामकाज पार पाडले जाते याची माहिती करून घ्या. काही तंत्रनिकेतनांमध्ये इंडस्ट्रीमधील अनुभवी तंत्रज्ञांना तासिका तत्वावर व्हिजीटींग लेक्चरर म्हणून नेमले जाते. जी तंत्रनिकेतने अशा प्रकारची व्यवस्था करू शकतात ती आज उत्तम तंत्रज्ञ निर्माण करत आहेत. 

७. शैक्षणिक स्वायत्तता 
जागतिक तंत्रज्ञान हे दिवसेंदिवस बदलत असते. तंत्रज्ञानात होणाऱ्या बदलानुसार डिप्लोमाला शिकविला जाणारा अभ्यासक्रम बदलणे ही काळाची गरज आहे. शैक्षणिक स्वायत्तता असलेल्या तंत्रनिकेतनांना इंडस्ट्रीच्या गरजेनुसार अभ्यासक्रमात बदल करणे सोयीचे ठरते आणि त्याचा फायदा चांगला जॉब मिळविण्याच्या दृष्टीने विद्यार्थ्यांना नक्कीच होतो. 
८. बक्षिसे आणि पुरस्कार 
तंत्रानिकेतानाला आजपर्यंत मिळालेल्या पुरस्कारांवर नजर जरूर टाका. महाराष्ट्र शासनाचा  उत्कृष्ठ तंत्रनिकेतन पुरस्कारआयएसटीई - नरसी मोनजी पुरस्कार, एआयसीटीई- सीआयआय सर्व्हे अॅवार्ड असे काही पुरस्कार हे त्या कॉलेजच्या अथक परिश्रमांची जाणीव करून देतात. 

शासकीय व इतर मान्यता 
कॉलेजमध्ये ज्या अभ्यासक्रमासाठी प्रवेश घ्यायचा आहे त्या अभ्यासक्रमासाठी त्या वर्षीसाठीचे  एआयसीटीई ने दिलेले EOA ( Extension of Approval ) हे प्रमाणपत्र  असल्याची खात्री करून घ्या. अभ्यासक्रमाला नॅशनल बोर्ड ऑफ अॅक्रिडीटेशन ची एकदा तरी मान्यता मिळाली असल्यास त्यास प्राधान्य दया. 

१०. कौशल्य विकास पद्धती
विद्यार्थ्यांच्या कौशल्य विकासासाठी कोणत्या विशेष पद्धतींचा अवलंब केला जातो ते समजून घ्या. विविध प्रोजेक्ट्स, वर्कशॉप्स, सेमिनार, इंडस्ट्री बरोबर मिळून स्थापन केलेल्या लॅब्ज या सारख्या विविध माध्यमांचा वापर करुन कौशल्य विकासासाठी विशेष प्रयत्न केले जातात

११.  अपारंपरिक अभ्यासक्रम
डिप्लोमा म्हटले की बहुतेकांच्या नजरेसमोर इंजिनिअरिंग हा एकच पर्याय येतो. इंजीनियरिंग व्यतिरिक्त फॅशन टेक्नोलॉजी, फूड टेक्नोलॉजी, ज्वेलरी डिज़ाइन, ओफ्थैल्मिक टेक्नोलॉजी, ट्रॅवेल अँड् टुरिज़म  या सारखे अनेक डिप्लोमा अभ्यासक्रम उपलब्ध आहेत.या पैकी बहुतांश क्षेत्रात आज भारतात उच्च शिक्षणाची सोय आहे तसेच नोकरीच्या व उद्योजक बनण्याच्या अनेक संधीही उपलब्ध आहेत.

१२.  प्रवेशक्षमता
एआयसीटीई च्या नियमानुसार प्रत्येक अभ्यासक्रमाला 60 ची प्रवेशक्षमता असते. काही तंत्रनिकेतनांमध्ये 30 किंवा 40 ची प्रवेश क्षमता असते. कमी विद्यार्थीसंख्या असेल तर शिक्षक प्रत्येक विद्यार्थ्याच्या मूल्यमापनासाठी पुरेसा वेळ देऊ शकतात.

१३ इतर सुविधा

वेगवान इंटरनेट सुविधेने आणि  पुस्तके, जर्नल्स नी सुसज्ज असलेली लायब्ररी म्हणजे विद्यार्थ्यांसाठी वरदान.  प्रॉजेक्ट्स, असाइनमेंट्स साठी करावी धावपळ त्यामुळे थोड़ी कमी होईल. आजकाल लेक्चर्स ही फ़क्त क्लासरूम पुरती मर्यादित न ठेवता ती जर वीडियोच्या माध्यमातून विद्यार्थ्यांना उपलब्ध करुन दिली तर त्याचा खुप फायदा होतो. सर्व कसोट्यांवर उत्तीर्ण होणारे कॉलेज आपल्या घराच्या जवळ असेलच असे नाही. तेव्हा अशा कॉलेज मध्ये होस्टेल ची चांगली सोय असेल तर त्याचा लाभ जरूर घ्या.

Monday, June 06, 2016

Golven Beach Resort, Vengurla

२०१६ च्या मे महिन्यात वेंगुर्ल्याच्या गोळवन ( Golven )रेसोर्ट ला जायचा योग आला . चक्क एक दिवस अगोदर फोन करून बुकिंग मिळाले. गोव्याहून निघून दुपारी एक च्या दरम्यान वेंगुर्ला बागायत वाडा येथे पोहचलो. एकंदर रेसोर्ट चे लोकेशन आणि रहाण्याची सोय पाहून सारेच खुश झालो. बाहेरून  झोपडी सारखी रचना आणि आतून टेन्ट सारखी सजावट असणाऱ्या दहा ए. सी.  रूम्स आपल्याला उपलब्ध होतात.  प्रत्येक रूममध्ये बेड वर पडले की समोर समुद्र नजरेस पडतो .

कशासाठी जाल?
  • सुंदर किनारा
  • छान लोकेशन
  • स्वच्छ आणि सुंदर रुम्स
  • विस्तीर्ण परिसर 

पर्यटकाच्या नजरेतून आणखीन हव्याशा वाटणाऱ्या सुविधा 

  • मुलांकरिता प्ले एरिया
  • स्विमिंग पूल
  • हिरवळ आणि झाडे
  • अधिक चांगले रेस्टॉरंट

  रूम च्या आतून  टिपलेले हे छायाचित्र.

लाकडाचे बांधकाम असलेल्या आणि गवताने शाकारलेल्या रूम्स 

रेसोर्ट चे रेस्टॉरंट

रूम चा जवळुन घेतलेला फोटो

रात्रीच्या वेळी इथे बसून निवांत पणा अनुभवायची मजा काही औरच

खरी खुरी होडी 

एकदम छान जागा गप्पा मारण्यासाठी

सन बाथ घ्यायचाय की निवांत लाटा न्याहाळात बसायचय?

Monday, March 28, 2016

ओघळत्या आसवांनो...

ओघळत्या आसवांनो
सांगू नका कुणा रे...
ते शल्य भरजरी होते
ती व्यथा साजिरी होती ...

Sunday, February 28, 2016

प्रोफेसर अय्यर

गावी दहावी झाल्यावर पुढील शिक्षणासाठी मुंबईला आलो. त्यावेळी मुंबईमध्ये प्रतिशयत समजली जाणारी जी काही मोजकी कॉलेजीस होती त्यापैकी एक एसआईइएस कॉलेज मध्ये प्रवेश मिळाला. गावाच्या मराठभोळ्या आणि शिस्तबद्ध शाळांमध्ये शिकलेल्या मला मुंबई चे कॉलेज कल्चर नवीन आणि अचंबित करणारे होते! विद्यार्थांच्या  कान, हात ,गाल यांचा वापर करूनच शिकविता येते अशी ठाम समजूत असणारे शिक्षक मी बघितलेले. इथे मुंबईत आल्यावर लेक्चर बंक करणे, अटेंडन्स घेत असताना मित्राची "प्रॉक्सी" मारणे, बेंच खाली बसून कादंबरी वाचणे, प्रोफेसर ची नजर वळली की वर्गातून बाहेर जाणे किंवा आत येणे आणि इतर बऱ्याच गोष्टी माझ्यासाठी नवीन होत्या !! 

एसआईइएस मध्ये आम्हाला फिजिक्स शिकवायला अय्यर नावाचे प्रोफेसर होते. पन्नाशीचे अत्यंत संयमी आणि मृदू व्यक्तिमत्व. त्यांच्या लेक्चर ला वर्गात जो काही गोंधळ चालायचा तो पंचवीस वर्षापूर्वी कवितेत उतरवला होता ! 

       प्रोफेसर अय्यर
नाव त्याचे अय्यर असते
खरं सांगा, तुम्हाला का ते पटते ?
नाव पाहिजे होते भोला शंकर 
कारण आहेच मुळी तसा आमचा अय्यर 

लेक्चर सुरु होते त्याचे  
त्याच्या बोलण्याने नव्हे - आमच्या !
पंधरा मिनिटे निघून जातात 
अन् प्रोफेसर आयार सुरुवात करतात 

कुठून तरी बोळा येतो-
आवडतीच्या डोक्यावर 
प्रत्युत्तर म्हणून मग सुरु होते बोळायुद्ध
आणि पाहत असतो अय्यर उभा राहून स्तब्ध 
राहिले दूर दटावणे
आलेला बोळा पायाने ढकलून 
सोडवत असतो उदाहरणे !

'वुई वॉंट अय्यर' सुरु होतो नारा 
हतबल होऊन सांगतो बिचारा 
डोंट शाऊट सो लाऊडली
आउट साईडर मे लिसन 

सांगाव वाटतं त्याला
आम्ही पाहतच असतो 
बाहेर कुणी दिसत का !!
आपकाही लेक्चर रेहता है
अंदर रेहके बहार देखनेका !

Wednesday, December 30, 2015

सलाम एका जिप्सी ला ...कुणी तरी साद घातली दूर अनंतामधून …

आजच्या दिवसाची सकाळ कविवर्य मंगेश पाडगावकर गेले या दुखःद बातमीने झाली. गेली सत्ताविस वर्षे पाडगांवकरांची कविता जगत आलोय. नव्वद साली माझ्या एस .आई. इ. एस. कॉलेज मध्ये बोलगाणी सादर करणारे पाडगांववकर आज इतकी वर्षे डोळ्यासमोरून हलले नाहीत. कला आणि सहित्याच्या क्षेत्रातील माझ्या वेंगुर्ल्याच्या दोन व्यक्ती - कवीवर्य श्री. मंगेश पाडगांवकर व चित्रकार श्री. अरुण दाभोलकर माझ्यासाठी दैवतासमान. पाडगावकरांच्या कवितेत आणि दाभोलकरांच्या चित्रांमधे मला नेहमी साध्यर्म आढळते. जे एक कलाकार शब्दांतून व्यक्त करतो ते दुसरा कुंचल्यातून. मागे एकदा एका प्रदर्शनात दाभोलकरांना मी हे बोलून दाखवले पण पाडगांवकरांशी बोलण्याचा योग कधी आला नाही. कॉलेजच्या वर्षांमध्ये या दोघांचा प्रभाव एवढा की त्यांच्या कवितांसारखी कविता आणि पेंटिंग करण्यामध्ये तासन् तास निघुन जात. इंजिनियरिंग ला वारणेत असताना केलेली पाडगावकरांच्या बोलगाणी स्टाईल ची ही कविता.…
"एका पाखराचे गाणे"
मनाच्या फांदीवरचे गुणी पाखरू
गिरक्या घेत गाणं गातं
गाणं कालचं
गाणं आजचं
गाणं उद्याचं
किलबिल करणारं गाणं
आसवात चिंब नहातं
बागडून बागडून पाखरू थकतं
थकून झोपी जातं
मनाच्या फांदीवरचे गुणी पाखरू
गिरक्या घेत गाणं गातं
खरं तर हे गाणं
आपल्यासाठी कधीच नसतं
कुणाला तरी ते खुणवित असतं
हळुवार ताना घेत
वाऱ्याबरोबर झुलत असतं
पानापानातून फुलणारं हे गाणं
श्वासा श्वासातून जाणवतं
मनाच्या फांदीवरचे गुणी पाखरू
गिरक्या घेत गाणं गातं
पाखराच्या गाण्याने
जाग्या होतात आठवणी
सुगंधाने भरलेल्या जाई जुई
खळाळण्याऱ्या निर्झराचे
अवखळ पाणी
वाऱ्यावर डोलणाऱ्या गवतात
एक फुलपाखरू बागडतं
मनाच्या फांदीवरचे गुणी पाखरू
गिरक्या घेत गाणं गातं
गिरक्या घेत गाणं गातं ….
आपल्या भारलेल्या शब्दांनी माझ्या आयुष्यातला एक आनंदाचा ठेवा देऊन गेलेल्या या अवलियाला माझी भावपूर्ण श्राद्धांजली . आज पुन्हा या तुमच्या ओळी आठवल्या …
व्योमांतुन उडतांना, ओढीतसे मज घरटे
अन उबेत घरट्याच्या, क्षुद्र तेच मज गमते.
हे विचित्र दु:ख असे, घेऊनि उरी मी जगतो
घरट्यातून, गगनातुन, शापित मी तगमगतो.